گندزدایی آب

ترکیب دی اکسید کلر در ابتدا توسط هامفری دیوی در سال 1814 کشف شد. او توانست این گاز خاص را با قرار دادن اسید سولفوریک روی کلرات پتاسیم تولید کند. سپس اسید سولفوریک را با اسید هیپوکلرو جایگزین کرد. واکنشی که این ترکیب به وجود می‌آورد، باعث شده تا غلظت‌ های زیادی از دی اکسید کلر تولید شود. در حالی که کلر در سال 1774 کشف شد و در ابتدا به عنوان اسید دریایی dephlogisticated نامیده می شد، هامفری دیوی تشخیص داد، که کلر خود حاوی هیچ اتم اکسیژن نیست. در عوض، اتم های اکسیژن باید با کلر ترکیب شوند تا دی اکسید کلر ایجاد شود.

دی اکسید کلر یک گاز زرد تا قرمز مایل به زرد است که می تواند به سرعت در هوا تجزیه شود. از آنجایی که این گاز خطرناک است، دی اکسید کلر همیشه در محلی که از آن استفاده می شود ساخته می شود. دی اکسید کلر به عنوان سفید کننده در کارخانه های خمیر کاغذ، که کاغذ و محصولات کاغذی تولید می کنند، و در تاسیسات عمومی تصفیه آب برای ایمن کردن آب برای آشامیدن استفاده می شود. 

دی اکسید کلر در آب محلول است و به سرعت با سایر ترکیبات واکنش می دهد. هنگامی که دی اکسید کلر در آب واکنش می دهد، یون کلریت را تشکیل می دهد که همچنین یک ماده شیمیایی بسیار واکنش پذیر است. از آنجایی که دی اکسید کلر بسیار واکنش پذیر است، می تواند باکتری ها و میکروارگانیسم های موجود در آب را از بین ببرد.

حدود 5 درصد از تأسیسات بزرگ تصفیه آب (که به بیش از 100000 نفر خدمات ارائه می دهند) در ایالات متحده از دی اکسید کلر برای تصفیه آب آشامیدنی استفاده می کنند. تخمین زده می شود که 12 میلیون نفر ممکن است از این طریق در معرض دی اکسید کلر و یون های کلریت قرار بگیرند. در جوامعی که از دی اکسید کلر برای تصفیه آب آشامیدنی استفاده می کنند، دی اکسید کلر و محصول جانبی آن، یون های کلریت، ممکن است در سطوح پایین در آب لوله کشی وجود داشته باشد.

 یون کلریت می تواند با یون های فلزی ترکیب شود و نمک های جامد (مانند کلریت سدیم) را تشکیل دهد. کلریت سدیم در آب حل می شود و یون های کلریت و یون های سدیم را تشکیل می دهد. بیش از 80 درصد کلریت (که به صورت کلریت سدیم وجود دارد) برای ساخت دی اکسید کلر برای ضدعفونی کردن آب آشامیدنی استفاده می شود. همچنین از کلریت سدیم به عنوان ضدعفونی کننده برای از بین بردن میکروب ها استفاده می شود.

دی اکسید کلر در غلظت های پایین تر از کلر موثر است و خطر تشکیل DBP را کاهش می دهد. به ویژه در کنترل طعم، بو و کاهش تشکیل تری هالومتان ها (THMs) و اسیدهای هالواستیک (HAAs) مفید است.

  -اما دی اکسید کلر به دلیل پتانسیل آن برای تشکیل کلریت، یک محصول جانبی ضدعفونی تنظیم شده، باید به دقت مدیریت شود. همچنین به تجهیزات تولید خاص و رسیدگی دقیق نیاز دارد.